Απόρριψη Αγωγής Αναγνώρισης Ανυπαρξίας Απαίτησης Διαταγής Πληρωμής

Η με αριθμό 359/2024 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών απορρίπτει καθ’ ολοκληρίαν την αγωγή των αντιδίκων με αίτημα α) να αναγνωριστεί ότι δεν υφίσταται απαίτηση της εναγομένης εταιρίας εναντίον τους, πηγάζουσα από τα δυο ένδικα, από 30.11.2017, ιδιωτικά συμφωνητικά, με βάση τα οποία εκδόθηκαν διαταγές πληρωμής εναντίον τους, άλλως επικουρικώς, σε περίπτωση κατά την οποία γίνει δεκτό ότι υφίσταται τέτοια, να αναγνωριστεί ότι τυγχάνει μη βέβαιη και ανεκκαθάριστη, β) να αναγνωριστεί ότι οι από 07.04.2022 επιδοθείσες σε αυτούς εξώδικες δηλώσεις – διαμαρτυρίες είναι άκυρες λόγω της ανυπαρξίας των απαιτήσεων στις οποίες αναφέρονται, άλλως του μη βέβαιου και ανεκκαθάριστου χαρακτήρα αυτών, γ) να καταδικαστεί η αντίδικος τους στην πληρωμή των δικαστικών τους εξόδων.

Ειδικότερα, η εν λόγω απόφαση δεχόμενη στο σύνολό της όλους τους ισχυρισμούς και τα επιχειρήματα που προβάλλαμε με τις προτάσεις μας προς υποστήριξη της θέσης της εναγομένης εταιρίας, έκρινε απαράδεκτη την αγωγή των αντιδίκων λόγω αοριστίας, διότι:

α) εμπεριέχει ασαφή έκθεση των πραγματικών γεγονότων και αντιφατικούς ισχυρισμούς.

Συγκεκριμένα, ενώ οι ενάγοντες ζητούν να αναγνωριστεί ότι δεν υπάρχει απαίτηση και αξίωση της εναγομένης εταιρίας, προκύπτει από τα ίδια τα ένδικα ιδιωτικά συμφωνητικά, σύμφωνα με τα οποία εκδόθηκαν οι διαταγές πληρωμής κατά αυτών, ότι αυτά δεν αποτελούν συμβάσεις αφηρημένης αναγνώρισης χρέους, αλλά επιβεβαίωση της προϋπάρχουσας οφειλής τους.

β) Αντιφατικά περιγράφεται η αιτία από την οποία προέρχεται η οφειλή από τους ενάγοντες, καθώς από την μια ισχυρίζονται ότι επήλθε στα πλαίσια της σύμβασης έργου συντονιστή ασφαλιστικού συμβούλου του ενός εξ αυτών και από την άλλη από την ύπαρξη δήθεν αξίωσης τελούσας υπό την αίρεση της εμπλοκής τους σε υπόθεση απάτης. Ειδικώς, ως προς το θέμα αυτό η απόφαση κρίνει ότι η αίρεση αυτή περιγράφεται «ασαφώς» και «αορίστως», διότι δεν διευκρινίζεται σε ποια περίπτωση θα θεωρούνταν η ανάμειξη των αντιδίκων ως αποδεδειγμένη, αφού δεν υφίσταται ποινική δικογραφία ή άσκηση αγωγής για την αιτία αυτή, ενώ επιπρόσθετα οι επικαλούμενες ζημίες προκληθείσες από αδικοπραξία, δεν ανάγονται στο νομικό πρόσωπο της εταιρίας – εναγομένης, αλλά σε φυσικά πρόσωπα, συνδεόμενα άμεσα ή έμμεσα με αυτήν.

γ) Ως προς το επικουρικό αίτημα, περί αναγνώρισης του ανεκκαθάριστου και μη βέβαιου χαρακτήρα της απαίτησης, η εν λόγω απόφαση έκρινε ότι αυτό είναι απορριπτέο ως αόριστο και απαράδεκτο, διότι αντικείμενο της αναγνωριστικής αγωγής δύναται να αποτελέσει η ύπαρξη ή μη της έννομης σχέσης ενώ απαραδέκτως ζητείται η αναγνώριση της απαίτησης αυτής ως ανεκκαθάριστης, αφού αυτή συνιστά διαδικαστική προϋπόθεση για την έκδοση της διαταγής πληρωμής.

δ) Επίσης με την ως άνω απόφαση κρίθηκε απορριπτέο ως απαράδεκτο λόγω αοριστίας το σωρευόμενο αίτημα περί αναγνώρισης της ακυρότητας των δυο εξωδίκων δηλώσεων της εταιρίας προς τους αντιδίκους, διότι αυτές αποτελούν άτυπες δηλώσεις βούλησης και όχι έννομες σχέσεις, δυνάμενες να αποτελέσουν αντικείμενο αναγνωριστικής αγωγής.

ε) Η αγωγή κρίθηκε απορριπτέα επίσης για τον επιπλέον λόγο της έλλειψης εννόμου συμφέροντος των εναγόντων, καθώς δεν εκτίθεται ότι οι εις βάρος τους εκδοθείσες διαταγές πληρωμής έχουν ως αντικείμενό τους την εν λόγω εγγυητική ευθύνη, ήτοι ότι αυτές εκδόθηκαν επί παθητικής εις ολόκληρον ευθύνης των εναγόντων και ότι προβάλλονται αντίστοιχες αξιώσεις σε βάρος τους από την εταιρία.

Την υπόθεση χειρίστηκε η Δικηγόρος Ελένη Σπέντζου.

Δείτε αναλυτικά την απόφαση :

https://e-lawspentzou.gr/wp-content/uploads/2024/06/359_2024_ΤΠ_ΑΠΟΦ_signed-3.pdf