Απόρριψη Ανακοπής κατά Διαταγής Πληρωμής

Η με αριθμό 969/2023 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών (Διαδικασία Περιουσιακών Διαφορών) απορρίπτει την ανακοπή του αντιδίκου άρθρων 632 ΚΠολΔ και 933 ΚΠολΔ, σε υπόθεση που χειρίστηκε το γραφείο μας και επικυρώνει την εκδοθείσα διαταγή πληρωμής, απορρίπτοντας εξ ολοκλήρου όλους τους λόγους ανακοπής του αντιδίκου και δη τον τρίτο λόγο ανακοπής, περί μη νόμιμης χαρτοσήμανσης του ιδιωτικού συμφωνητικού αναγνώρισης χρέους, που αποτελούσε τον μόνο λόγο που θα μπορούσε να ευδοκιμήσει η ανακοπή του, βάσει του οποίου έγινε δεκτή αναστολή της εκτέλεσης.

Συγκεκριμένα, η εν λόγω απόφαση δεχόμενη στο σύνολό της όλους τους ισχυρισμούς και τα επιχειρήματα που προβάλλαμε προς υποστήριξη της θέσης του πελάτη μας, έκρινε ότι :

α) από την 1.1.1987, οπότε ετέθη σε ισχύ ο νόμος 1676/1986, επήλθε κατάργηση των άρθρων 16 και 17 του από 23/24.8.1888 β.δ. που προέβλεπαν τις παραπάνω διατυπώσεις χαρτοσημάνσεως και οι συμβάσεις, τόσο οι κύριες όσο και οι παρεπόμενες, υπόκεινται πλέον στο νέο φορολογικό καθεστώς, που καθιερώνει ο νόμος αυτός (ΑΠ 43/2005 ΕλλΔνη 2005/1649, ΔΕΕ 2006/681), ενώ η χρήση κινητού επισήματος, για είσπραξη οποιουδήποτε αναλογικού ή πάγιου τέλους χαρτοσήμου, καταργήθηκε με το άρθρο 25 του Ν. 2873/2000, β) ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως νόμω αβάσιμος, καθ’ όσον οι περί χαρτοσήμου διατάξεις δεν ανάγονται στη δημόσια τάξη, αφού αποβλέπουν καθαρά σε φορολογικούς σκοπούς και δεν έχουν ταχθεί για την εξυπηρέτηση άλλου ανώτερου κοινωνικού σκοπού, η παράβαση δε αυτών επάγεται ακυρότητα κάποιας διαδικαστικής πράξης μόνο αν ο δικαστής κρίνει ότι αυτή προκάλεσε στο διάδικο που την προτείνει, δικονομική βλάβη, η οποία δεν μπορεί να αποκατασταθεί διαφορετικά παρά μόνο με την κήρυξη της ακυρότητας (ΚΠολΔ 159 αριθμ. 3), τέτοια δε βλάβη δεν προτείνει στην προκειμένη περίπτωση ο ανακόπτων, γ) Τυχόν ακύρωση διαταγής πληρωμής που μεταξύ των άλλων στηρίχθηκε σε φερόμενο μη νόμιμα χαρτοσημασμένο έγγραφο θα παραβίαζε την αρχή της αναλογικότητας, που ως γενική αρχή του δικαίου, αναγνωριζόμενη παγίως από τη νπομολογία των δικαστηρίων ως απορρέουσα εκ των διατάξεων των άρθρων 5 παρ. 1 και 25 παρ. 1 του Συντάγματος 1975 διέπει την όλη δημόσια δράση και δεσμεύει το Νομοθέτη, την Διοίκηση και τον Δικαστή (ΟλΑΠ 43/2005, ΕλλΔνη 2005.1649).

Την υπόθεση χειρίστηκε η Δικηγόρος Ελένη Σπέντζου.

Δείτε αναλυτικά την απόφαση :

Απόφαση 969:2023 Απόρριψη Ανακοπής